Σύγχρονες έρευνες

 

Η κοινοτική δημοσιογραφία στρέφεται γύρω από την κοινοτική συνδεσιμότητα και δεν περιορίζεται απαραίτητα από τις πλατφόρμες Μέσων που χρησιμοποιούνται ή τη μορφή της κοινότητας που υπηρετείται (γεωγραφική, εθνική, επαγγελματική). Επιπλέον, τα οργανωτικά θέματα (μέγεθος επιχείρησης Μέσου, η στάση των πολιτών προς το δημοσιογράφο και αντίστροφα) και το μέγεθος κοινού δε συνιστούν τις μόνες μεθόδους μέτρησης για τη λειτουργικοποίηση της κοινοτικής δημοσιογραφίας. Ως χρησιμότερος παράγοντας ανάγεται το περιεχόμενο, εκείνο μάλιστα που κατηγοριοποιείται ως εστιασμένο στην κοινότητα και αυτό παραδοσιακά συνίσταται σε τοπικές ειδήσεις, αλλά η ιδέα του τοπικού είναι πολύ περιοριστική σε μια εποχή, όπου πολλές κοινότητες υπερβαίνουν τη φυσική εγγύτητα των μελών.

Στην πάροδο του χρόνου, προστίθενται άλλες οπτικές και νέες διαστάσεις στη μελέτη της κοινοτικής δημοσιογραφίας, απόρροια και της τεχνολογικής προόδου. Έτσι, ο Hamilton (1998) σημειώνει, ότι η κοινότητα διατηρεί τις χωρικές της διαστάσεις, υπό την έννοια της γεωγραφίας και της εγγύτητας, όμως για την ολοκληρωμένη απεικόνισή της, απαραίτητος εντός των φυσικών της ορίων είναι και ο διαμοιρασμός νοήματος, που διατηρείται και προσδιορίζεται από πολιτισμικά σχήματα. Την άποψη αυτή ενισχύει και ο Friedland, ο οποίος ισχυρίζεται, πως μέσα σε μία ιδιαίτερα περίπλοκη και κατακερματισμένη σύγχρονη κοινωνία εξειδικευμένων ενδιαφερόντων, ο τόπος και η διαπροσωπική αλληλεπίδραση δεν αποτελούν επαρκή κριτήρια για τη διατήρηση της συνοχής μιας κοινότητας και πως οι αναδυόμενες προκλήσεις μέσω των συνεχών κοινωνικών, πολιτικών και τεχνολογικών αλλαγών, καθιστούν αναγκαία τη διατήρηση της κοινότητας μέσω του διαμοιρασμού στοιχείων πολιτισμού.

Επιπρόσθετα, η Robinson ασχολείται με τις ψηφιακές διαστάσεις της κοινοτικής δημοσιογραφίας, εκφράζοντας την απορία «πώς η τελευταία εκφράζεται στην

 

ψηφιακή εποχή, όπου η μικρή πόλη είναι «παγκόσμια» και οι κάτοικοί της συχνά περαστικοί και αποσυνδεδεμένοι ή τί συμβαίνει όταν η κοινότητα γίνει εικονική». Η ίδια επικαλείται το συνδυασμό των εξελίξεων στο χώρο του διαδικτύου, τη διαδραστικότητα των πολιτών, την πανταχού παρούσα ενημέρωση, την παγκοσμιοποίηση, τις κινητές συσκευές και τις τοπικές επιχειρήσεις ΜΜΕ. Οι τελευταίες έχουν ως αποστολή την παραγωγή περιεχομένου για ένα μικρό, γεωγραφικά εστιασμένο κοινό, που θα ενδιαφέρεται λόγου χάρη για τις συνεδριάσεις του Τοπικού Εμπορικού Επιμελητηρίου και για τον κατάλογο αποφοίτων. Άλλες έρευνες υποδεικνύουν, πως οι «ροές» εντός αμφότερων των ψηφιακών χώρων και των γεωγραφικών μερών, είναι σημαντικό να τεθούν στο προσκήνιο του τί είναι σήμερα η «κοινότητα». Μια αίσθηση τοπικότητας, μπορεί να εκφραστεί, όχι μόνο σε γεωγραφικά βασισμένες ιστορίες, αλλά επίσης εντός ψηφιακών δικτύων, που εκπέμπουν «έξω από αυτόν τον πυρήνα σωματικότητας».

Λαμβάνοντας υπόψη τις νέες διαστάσεις, που διαμορφώνει η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας, σύγχρονοι ερευνητές προσδιορίζουν την κοινότητα ως μία ομάδα ατόμων, που έχει κοινά ενδιαφέροντα ή φιλοδοξίες, τις οποίες μοιράζεται μέσω μιας διαδικασίας κοινωνικής διάδρασης, που λαμβάνει χώρα μέσα σ’ ένα ψηφιακό περιβάλλον. Η σύγχρονη, βασισμένη στην κοινότητα δημοσιογραφία, πρέπει να δίνει έμφαση στο «τοπικό» σ’ όλους εμάς: εδώ ακριβώς έγκειται η ιδέα, ότι μπορούμε να είμαστε ανάμεσα στην κοινότητα, εφόσον είμαστε συνδεδεμένοι με κάποιους τρόπους με τους άλλους. Αυτή η συγκεκριμένη αντίληψη περιλαμβάνει μια έμφαση όχι στη γεωγραφία (ή ίσως όχι μόνο σ’ αυτήν) αλλά στην ανθρώπινη συνεκτικότητα. Μ’ αυτές τις διασυνδέσεις, είτε είναι εικονικές είτε πραγματικές, οι δημοσιογράφοι μπορούν να αναπτύξουν και επεκτείνουν τί σημαίνει να ανήκεις κάπου και σ’ αυτό το νόημα συμπυκνώνεται ο ορισμός, που προτιμά και η δική μας ομάδα.

Τυπικά η κοινοτική δημοσιογραφία εκτιμά και σέβεται πολύ περισσότερο τους κανόνες των μεμονωμένων κοινοτήτων που υπηρετεί, από τους ευρύτερους δημοσιογραφικούς, επαγγελματικούς κανόνες.

Σε σχέση με τις παραδοσιακές, δημοσιογραφικές πρακτικές η κοινοτική δημοσιογραφία θα πρέπει να προσεγγίζει τις ειδήσεις με ένα είδος «καλοπροαίρετης αντικειμενικότητας» (“benevolent objectivity”). Οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με τις ειδήσεις της κοινότητας, πρέπει να κιμούνται προς την εύρεση της απαιτούμενης ισορροπίας μεταξύ των «επίσημων» φωνών και της φωνής των πολιτών, αποφεύγοντας πάνω απ' όλα το επικριτικό ή συγκαταβατικό ύφος και τοποθετώντας τον εαυτό τους ως συγγραφείς στο παρασκήνιο της είδησης.

Λεκίδου Ολίνα- well grow